آیا آمریکا از بزرگترین کنسولگری خود در جهان در اربیل دست میکشد؟
نویسنده: رمزی میرکانی
با نزدیک شدن به ضربالاجل ۳۰ سپتامبر برای خروج نیروهای آمریکایی از عراق، گمانهزنیها درباره آینده امنیت اقلیم کردستان افزایش یافته است. گروههای مسلح مخالف، به ویژه شبهنظامیان، این خروج را فرصتی برای تضعیف اربیل میدانند و تصور میکنند که با خروج نیروها، اقلیم در برابر حملات موشکی و پهپادی آسیبپذیر خواهد شد. اما این تحلیل با یک واقعیت کلیدی در تناقض است: بقای بزرگترین کنسولگری آمریکا در جهان در اربیل.
این کنسولگری که در منطقه «پیرمام» واقع شده، با هزینهای بالغ بر ۷۹۶ میلیون دلار و در زمینی به وسعت ۵۱ هکتار (بیش از ۲۰۶ هزار متر مربع) ساخته شده است. این مجتمع نه فقط یک دفتر دیپلماتیک، بلکه پایگاهی است که کارکنان هفت وزارتخانه و سازمان آمریکایی را در خود جای داده و به عنوان مرکزی برای مدیریت پروندههای سیاسی، امنیتی و اقتصادی حساس طراحی شده است. افتتاح این مجتمع با حضور رهبران اقلیم و مقامات ارشد آمریکا، پیامی روشن برای همه بازیگران منطقهای (به ویژه ایران) داشت: ایالات متحده به تعهدات خود در قبال اقلیم و حفاظت از منافع راهبردی خود پایبند است و حضور آن در این منطقه یک انتخاب استراتژیک بلندمدت است.
آیا خروج نظامی به معنای پایان حفاظت است؟
نویسنده با اشاره به تفاوت میان «خروج نظامی» و «بازآرایی نیروها» تأکید میکند که سامانههای دفاعی، به ویژه پدافند هوایی، برای حفاظت از این کنسولگری عظیم و پرسنل آن، به شکلی پیشرفته و نامرئی باقی خواهند ماند. به عبارت دیگر، آمریکا با تغییر شکل حضور خود از پایگاههای نظامی به مجتمعهای دیپلماتیک مستحکم، به دنبال ادامه نفوذ و مدیریت بحرانهای منطقهای است.
چالشها و راهبرد
اقلیم کردستان همچنان هدف حملات پهپادی و موشکی است و فشارهای نظامی منطقهای، انگیزه اصلی برای ساخت این پایگاه مستحکم بوده است. آمریکا با سرمایهگذاری بر روی «صلح از طریق قدرت» و تجهیز نیروهای پیشمرگه و ارتش عراق به سیستمهای ضد پهپاد، به دنبال تضمین بقای این حضور دیپلماتیک عظیم است. این کنسولگری نشاندهنده گذار اربیل از یک شهر وابسته به حمایت بینالمللی به یک مرکز ثقل دیپلماتیک جهانی است که برای سالهای آینده نقشی کلیدی در معادلات منطقه ایفا خواهد کرد.
